Sevgiyle açılan her yolu çok seviyorum..
Sürekli program yapmak, planlamak ve bunları
yerine getirmek çabasıyla çok yorulduğumu
anlıyorum..Bu yorgun halimle bile kendime
bir şeyler katma çabası içerisindeyim..
mesela Efeciğime yaptığım program bile
benim kendime yaptığım programa
dönüşüyor. Arkadaşıma kattıklarım
kendime bir iyiliğe dönüşüyor...Bu
programlara arkadaşlarımın sıkıntılarına
yardımcı olmak gibi mevzular girincede ben kendimi
fazlaca dinliyor, derin bir sessizliğe bürünüyorum..
Bu onu asla yapmaz gibi bir intiba bırakan bir arkadaşın
sınırsız hata yaptığını görmek beni çok üzüyor..
Pazartesi benim okulum başlıyor, heyecanlıyım..
en son gümüşaycığım bana geldiğini yazmıştı.
o gün o güzel bilgisiyle ve gönülden bir istekle
efe ben ve gümüşay güzel dualarla besledik birbirimizi
Gümüşay teyzesini ilk kez kuran okurken gören Efe'nin
Oooo benim din dersi öğretmenimden bile daha çok biliyor
neden dinbilgisi öğretmeni olmadı ki sorusundan da
anlaşıldığı üzere baya etkili olmuş...
''Kahramanlar öldü mü'' isimli tiyatro oyununda
hem oyuncuların oyun gücünü hem de eski idealist
insanların yok oluşunu izledik..Çok beğendiğim etkilendiğim
hatta kendi ideallerimi çocuğuma öğretmenin gerekliliğini
bir kez daha anımsadım..
Efeciğin okul açılışı ile tatil rehavetinin
bitişi çabuk dank etti...
okulun ikinci günü Baran arkadaşı Efe ve Doruğun
yanına gelerek "Oğlum biz ilkem'le ayrıldık
güzel bir kız bulursanız beni tanıştırın" diyince
-Güzel bir kız bulursak sana niye ayarlayalım
kendimiz çıkma teklif ederiz oğlum diye cevap
veren Efe beyse bir kaç günün en keyifli anektodu
olarak bizi güldürdü...
Sevgililer günü için Efeciğime istediği çikolata kokulu parfümü
ve kısmetse bugün başlayacağı Fotoğrafçılık kursunu
hediye ettim....
Hayata sevgiyle bakan,sevgiyi onuruyla taşıyan
güzel insanların sevgi ve sevgililer günü kutlu olsun...
